سایت آوای عشق، کنگره 60، DST، آوای عشق

" كنگره ای كه ترک نمی دهد درک می دهد! "

اعتياد يكی از معضلات هر جامعه ای به شمار می رود، معضلی كه خيلی هم غول بی شاخ و دمی نيست. اگر به اعتياد به چشم بيماری بنگريم راه های درمان آن را نيز خواهيم ديد، بيماری كه قابل حل است و راه های درمان آن همين نزديكی هاست، فقط ديدن آن يک جفت چشم می خواهد و بس ...

كمپ ها و NA های بسياری در شهرمان وجود دارد، اما بسياری از آنها بازدهی مناسبی ندارند. اما اين روزها نام كنگره 60 زياد به گوش می رسد.

" كنگره 60 "

يكی از NGO هايی (سازمان های مردم نهاد) است كه سال هاست در زمينه ترک اعتياد فعال می باشد و يكی از سازمانهای پيشرو و مهم در امر ترک و درمان اعتياد به شمار مب رود كه در فرهنگسرای كوثر مستقر است. اين كنگره يكی از شعبات كنگره 60 است، كنگره ای كه 16 سال پيش مهندس حسين دژاكام (كه خودش هم موادمخدر مصرف می كرد) برای ترک اعتياد انواع راه ها را آزمود، اما موفق به ترک نشد تا اينكه توانست صورت مساله اعتياد را كشف كند و متوجه شود كسی كه درگير اعتياد می شود سه مولفه جسم، روان، جهانبينی اش درگير اعتياد می شود و با كار روی اين سه مولفه موفق به ترک شد. او سپس اين مجموعه را در سطح كوچكی و با تعداد محدودی از افراد بنا نهاد و اكنون حدود 38 شعبه در سراسر كشور  دارد. كنگره 60 در سال 87 فعاليت خود را در كرج با رهبری آقای مجيد كيوانفر كه خود اعتياد و روزهای پر رنج آن را تجربه كرده بود، بعد از  22 سال مصرف، تصميم به ترک گرفت و بعد از تمامی راه هايی كه نتيجه ای عايدش نشد، در اوج نا اميدی با كنگره 60 آشنا شد با شركت در جلسات كنگره گويی چيزهای جديدی می شنيد و توانست اعتيادش را درمان و اين مجموعه را در كرج بنا كند، مجموعه ای كه افراد به صورت كاملاً رايگان درمان كرده و هيچ هزينه ای از افراد نمی گيرند.

اين كنگره اعتقاد دارد وقتی فرد شروع به مصرف موادمخدر مي كند، سيستم های داخلی بدنش كه خود قبلا مواد شبه افيونی توليد می كرد و همه عملكرد داخلی بدن به دست آن سيستم بود (سيستمی كه به آن سيستم X می گويند) با ورود موادمخدر به بدن، توليد خود را كم و كمتر كرده و حال برای راه اندازی مجدد اين سيستم حدود 11 ماه زمان نياز است تا با مصرف دارو بدن كسری مواد خود را بازيابی كند و از اين طريق است كه جسم فرد درمان می شود. اما نگاه و جهانبينی فرد هم نياز به تغيير و بازسازی دارد. نگاه يک فرد معتاد بيمار گونه است و با همه سر جنگ دارد. بنابراين نگاه فرد نيز با شركت در جلسات و گرفتن آگاهی تغيير می كند. از مزيت های كنگره بستری نكردن افراد و اصطلاحاً زندانی نكردن آنها در محيط است، فقط افراد با شركت در كلاس ها و جلسات (همراه با دارو درمانی)موفق به درمان می شوند جلساتی كه هفته ای 2 بار به مدت يک ساعت و نيم برگزار می شود و بعد از آن نيز يک جلسه خصوصی با هر فرد است كه كار گروه ها 14 وادی را برای افراد می شمارند و با گذشتن از اين وادی ها جهانبينی فرد را تغيير می دهند.

درمان اعتياد مثلثی دارد به نام مثلث دانايی كه اضلاع آن آموزش تفكر و تجربه است. ابتدا فرد معتاد را به دارو ارجاع می دهند و فرد دارو مصرف می كند، بعد از گذشت زمان دز دارو را كاهش داده و به ميزان دارويی كه كم كرده، آگاهی اش را بالا می برند و اين آگاهی با آموزش، تفكر، و تجربه اتفاق می افتد و انر‍‍ژی مثبتی در فرد به وجود می آيد كه باعث می شود فرد ديگر هيچ حسی به مواد نداشته باشد، نه حس عشق و نه نفرت.

شعار كنگره اين است:

" ما ترک نمی دهيم درک می دهيم "

ترک يعنی فرار كردن، در اين مجموعه افراد را به درک می رسانند كه چرا بايد مصرف موادمخدر را كنار گذاشته و درمان شوند (فرد معتاد كوله باری از بدی ها را به دوش می كشد كه با شركت در جلسات كنگره برای به زمين گذاشتن اين بارها بر زمين به درک می رسد). افراد برای درمان با هيچ اجباری رو به رو نمی شوند و فرد با اختيار و اراده شخصی پا به جلسات می گذارد. كنگره تمامی راه ها را به افراد معرفی می كند و فرد براي درمان خود بايد تصميم بگيرد. كنگره به انسان بودن و اختيار افرادی كه به آنها مراجعه مي كنند، احترام زيادی قائل است و به چراهايی كه در طول دوره اعتياد برايش پيش آمده پاسخ می دهد و در نهايت ادب و احترام با آنها برخورد می كند.

كنگره فعاليت آرام و بی سرو صدايی دارد، مكانش محدود و كوچک ولی پر است از افرادی كه پناه آورده اند به آنجا تا راهی بيابند برای درمان خود. از آن جايی كه اين كنگره پس از درمان افراد را به حال خود رها نمی كند و فرد پس از درمان با شركت مداوم در كنگره و همچنين با شركت در تيم های ورزشی مثل ليگ واليبال، فوتبال، تير اندازی با كمان و دارت همچنان با مجموعه فعاليت دارد، از ازدحام افراد كاسته نمی شود و روز به روز اين مكان شلوغ تر می شود. حتی بچه هايی كه موفق به ترک شده اند جمعه ها از 7 صبح تا 1 بعد از ظهر در پارک چمران دور هم جمع می شوند و ورزش می كنند، در ضمن هزينه های ليگ های ورزشی شان نيز بسيار پاين تر از هزينه های معمول باشگاه های ورزشی است.

از زمان تاسيس اين شعبه حدود 400 تا 500 نفر موفق به درمان شده اند اما با توجه به نوع كار تعداد كمی ( عددی) افراد پايين است، البته از ميان كسانی كه موفق به درمان شده اند تعدا بسيار كم و انگشت شماری دوباره به سراغ مواد می روند و دليل آن نيز خود فرد است كه دوباره مسير سياهی را انتخاب می كند.

شايد يكی از معايب اين كنگره در كرج نبود مصرف كننده خانم در ميان افراد مجموعه باشد. دليل واضحی نيز برايش وجود ندارد و اعتقاد دارند برای خانم ها نياز به يک مكان مجزا از آقايان است، زيرا به خانمی كه مواد مصرف كند انگ های بسياری خورده می شود و بودنشان با مردهای مصرف كننده در يک مكان نتايج خوبی ندارد و برای تاسيس يک مكان جديد نياز به امكانات است، اما توجه به اين نكته نيز حايز اهميت است كه زنان نيز به اندازه مردان حق استفاده از امكانات كنگره را دارند حتی اگر معتاد باشند.

(اعتياد نياز به درمان دارد چه فرقی می كند معتاد زن باشد يا مرد)

طبق يک جمله كليشه ای پيشگيری بهتر از درمان است. اين كنگره شايد بتواند به پيشگيری از اعتياد ياری رساند. آقای كيوانفر اعتقاد دارد كه كنگره ظرفيت های پيشگيری نيز دارد و كسی كه همراه فرد معتاد به اينجا می آيد، آگاهی كه يک معتاد بعد از رنج اعتياد به دست می آورد و ديگر مواد مصرف نمی كند، او قبل از رنج اعتياد كسب می كند و ديگر لب به موادمخدر نمي زند. برای همين بايد با يک زمينه سازی مناسب در مدارس و دانشگاه ها آموزش و آگاهی های لازم را به نوجوانان و جوانان بدهيم تا بتوانيم جامعه را از رنج اعتياد برهانيم، رنجی كه تحملش برای همه سخت است.

نويسنده: خانم الهام جعفری

منبع: ويژه نامه اعتماد استان البرز

هفته دوم شهريور ماه 1392، ضميمه شماره 2768