انسان چیزی نیست جز تلاش کردن، کوهستان خوبی ها را جذب می کند و کسی که می خواهد کوهستان شود باید تمامی سختی ها را تحمل کند.



انسان اگر هدف بزرگی داشته باشد هیچ موقع نا امید نمی شود، انسان از خودش چیزی ندارد و بعد ها در طبیعت به او داده می شود مثل هنـــر، زبان، علـــــم، حکمــت انسان نمی تواند رشد پیدا کند مگــر آن که در صور پنهان خودش پیشرفت کرده باشد، انسانهایی که مثل کـــوه هستند و رشد پیدا کرده اند نامشان در تاریخ ثبت شده و از خدمتی که به مردم کرده اند می توان فهمید که چه مقدار رشد داشته اند و به کوه تبدیل شده اند.


انسان در هر موقعیت و شرایطی که باشد می تواند برای خودش و دیگران مفید باشد و با تلاش و زحمت می توان خود را به بالا کشد و اگر بخواهد به مراحل بالا و زایش برسد باید مراحل خاصی را پشت سر بگذارد ولی برای آموزش دادن و آموزش دیدن احتیاجی به آن مراحل نیست، می توان یاد گرفت و بعد یاد داد.


انسان وقتی به کوهستان می رود حالش عوض می شود و خوب می شود چون کوه خوبی ها را به خودش جذب می کند.


جایگاه ها هیچ اهمیتی ندارند مگر اینکه کار مفیدی در آن جایگاه انجام شود، ما باید پیش نمازمان محبت باشد بعد چیزهای دیگر تا تعادل برقرار شود.


با احترام؛ مسافر موحد

لژیون آقای حسن بابائی