جلسه لژون امروز شنبه، مورخ 1392/11/19 با موضوع جهانبینی فرق نگاه مسافر با معتاد با استادی آقای حسن بابائی برگزار شد که خلاصه ای از آن را تقدیمتان می نمایم.



کل اعضا: 20 نفر        سفر دوم: 3 نفر        سفر اول: 15 نفر        تازه وارد: 2 نفر


سخنان استاد:


با توجه به هشدارهای قبلی مبنی بر حضور به موقع و موثر در جلسات و کارگاههای آموزشی و با توجه به زیاد بودن تعداد عضو های لژیون های کنگره  طبق دستور مهندس دژاکام فرم هایی برای حظور و غیاب اعضاء تهیه شده که راهنما موُظف به درج نظر خود درمورد هر رهجو در آن می باشد.


که پی گیری و حکم کمیته انظباطی مرزبانی برای کسانی که به حرمت ها و قوانین عمل نمی کنند صادر می شود. لذا کسانی که به حرمت ها و قوانین عمل نمی کنند و حضور به موقع و موثر در جلسات و کارگاههای آموزشی ندارند پس از اجرای حکم کمیته انظباطی هیچ انتضار اضافی از راهنما نداشته باشند.


سی دی دوشنبه:


سی دی فرق نگاه مسافر با معتاد (آقای مهندس دژاکام) گوش داده شود و در دفتر نوشته شود.


سی دی های پیشنهادی:


•     فرق نگاه و اسب عصاری (آقای مهندس دژاکام) گوش داده شود و در دفتر نوشته شود.


•     فرق نگاه و رنگ لباس (آقای مهندس دژاکام) گوش داده شود و در دفتر نوشته شود.


•     عاقلانه، نه حسابگرانه (آقای مهندس دژاکام) گوش داده شود و در دفتر نوشته شود.


جایگاه های خدمتی لژیون:


•     آقای محسن صفدری: دبیر لژیون (برای هرگونه سوال درمورد سی دی های آموزشی و دعوت ها به شعب دیگر با ایشان هماهنگ شود)


•     آقای سجاد اسماعیلی: مسئول سایت و وبلاگ (برای هر گونه سوال درمورد وبلاگ لژیون و سایت کنگره با ایشان هماهنگ شود)


•     آقای علی خاتمی: مسئول پارک طالقانی (برای هرگونه سوال درمورد پارک طالقانی با ایشان هماهنگ شود)


سخنان استاد در رابطه با دستور جلسه:


مسافر یک مبداء و یک مسیر حرکت و یک مقصد دارد که همه اینها باید مشخص باشد. آیا ما اینها را داریم؟ آیا واقعا ما مسافر هستیم یا معتاد؟ اگر جلوی درب یک باغ خشکیده در زمستان بنویسند بهار آمد، آیا درختان سبز می شوند؟ پس تنها واژه مسافر برای درمان ما کافی نیست، باید خودرا تجزیه و تحلیل نماییم تا ببینیم چقدر از رفتارهای ما مسافر گونه و چقدر معتاد گونه است؟


مسافر همیشه درحال حرکت و پیشرفت و تعالی است، حتی اگر حرکت اشتباه هم بکند ولی بازهم اشتباه خود را جبران می کند و به جلو حرکت می کند، این حرکت به نوع نگاه ما بستگی دارد، باید نوع نگاه و سطح آگاهی خودرا تغییر دهیم، باید بدانیم که از مشکلات خود بعنوان یک سکوی پرتاب استفاده کنیم که موجب حرکت روبه جلوی ما شود، یا اینکه آن موجب سکون و پس رفت ما شود؟


ما باید قدر این صندلی های کنگره 60 را بدانیم و از آن به خوبی استفاده کنیم چون خیلی ها فرصت نشستن روی این صندلی ها را نداشته اند و شاید هیچوقت هم نتوانند روی این صندلی ها بنشینند و درمان شوند.


حال که ما مبداء، مسیر حرکت و مقصد را داریم، نقشه راه را داریم ولی پستی و بلندی های مسیر حرکت در هیچ نقشه ای معلوم نیست و ما آنرا نمی دانیم، پس به یک راه بلد و راهنما نیاز داریم که  پستی و بلندی های مسیر حرکت را به ما نشان دهد، و حال که بدلیل ندانستن و جهل به کنگره و راهنمای خود پناه آورده ایم تا به ما کمک کنند، پس باید به راهنمای خود اعتماد کنیم و تابع دستورات و راهنمایی های او باشیم، چون او هم در این مبداء بوده است، هم مسیر حرکت را رفته و پستی و بلندی های مسیر را می داند و هم به مقصد رسیده است و چندین نفر را تا به حال به مقصد رسانده است.


با احترام؛ مسافر میثم امیری