در عمل سالم بحث از چگونگی انجام عمل است، اینکه در چه زمانی و چه مکانی و چگونه عملی را به انجام برسانیم، پس عمل سالم در جایگاه‌های مختلف زمانی و مکانی متفاوت است. مثل مسافر سفر اولی که به رهجوی دیگر راهکار داده یا در سفرش دخالت نماید اما همان مسافر در جایگاه راهنمایی میتواند دیگران را راهنمایی کند.



آنچه در این دستور جلسه مطرح میشود به این نکته اشاره دارد که وادی‌های قبلی از تفکر تا وادی پنجم که کلید حرکت است و ما را به خدمت وامیدارد، چگونه باید به انجام برسد. خدمت ما با انجام عمل سالم خدمت میگردد.


این وادی با قرار گرفتن در چرخه‌ای که از وادی یک خواه‌ ناخواه در آن قرار گرفته‌ایم برای پذیرفتن فرمان عقل ما را آماده میسازد، که بدانیم آنچه حکم عقل است ما را به عمل سالم وامیدارد، منوط به آنکه آنرا تشخیص داده و دریافت نمائیم و در همان جهت حرکت کنیم. تمامی مبانی آموزشی کنگره و مهمترین آن که حرمت کنگره میباشد در همین جهت است. برای رهجویی که در حال آموزش است تا رسیدن به نقطه معرفت و تشخیص عمل سالم، عمل به این حرمتها واجب و لازم است.


در کنگره شرط اول برای انجام عمل سالم معرفت است که به دست نمی‌آید مگر آنکه صورت مسئله برای ما شکافته شود و به تمامی زوایای آن دانا گردیم و این جز در فرآیند آموزش و تفکر و تجربه‌ای که همراه با تزکیه و پالایش باشد بدست نمی‌‌آید. اینکه ما بدانیم میزان و سطح انرژی و کیفیت آن در انجام و یا عدم انجام عملی و چگونگی انجام آن بکار می‌آید، ما را به اهمیت مسئله تزکیه و پالایش آگاه میسازد. اینکه بدانیم آنچه ما به انجام میرسانیم نتایج پیامهایی است که حس به ما میدهد و اگر حس پیامی غلط و وارونه به ما بدهد و ذهنمان در همان جهت تصویرسازی کند و عقل و دانایی لازم برای تشخیص ماهیت آنرا نداشته باشد، عمل ما به ظاهر نیک خواهد بود و ما را وا خواهد داشت تا با پاکسازی و تزکیه خواست و حس و آموزش و تفکر و تجربه و بالا بردن داناییمان، جام زهرآگین عمل به ظاهر نیک را از آب گوارای کوزه گلین عمل سالم تشخیص دهیم.


اگر بدانیم نتیجه یک عمل به ظاهر نیک و از روی جهالت، چگونه خودمان و دیگران را به دردسر می‌اندازد و تخریب می‌نماید، قبل از انجام هر عملی ما را به فکر وا می دارد، تا با تفکر سالم در چرخه تغییرات و تبدیلات به عمل سالم برسیم.


حتماً برای عمل سالم لازم نیست کاری انجام دهیم  خیلی وقتها عمل سالم این است که بتوانیم کاری نکنیم. اما این بدان معنی نیست که از آن طرف بام بیافتیم و هیچ عملی ننماییم بلکه بدین معنی است که به تعادل نزدیک گردیم و در فرآیند صحیح بیآموزیم و تفکر نمائیم و تجربه کنیم و اگر نتیجه حاصل نشد یا در تجربه‌مان موفق نبودیم تأمل و تجدید نظر نموده و نقاط ضعفمان را پیدا کرده و مجدداً بیاموزیم و تفکر نماییم و بکار بندیم تا به انجام عمل سالم نزدیک گردیم و بدانیم صراط مستقیم بهترین راه است.


پس آن کنیم که فرمان است...


با احترام؛ مسافر حامد حسینی

منبع: نمایندگی اقدسیه